در سوگواری ها واعیاد مذهبی با شرکت دادن فرزندانمان در مراسم و به خصوص پخش شیرینی ، شیر ، خرما و …. و بیان صفات و خصوصیات رهبران مذهبی مثل : ادب و علاقمندی آنان به والدین ، بازی های گروهی ، خنده رویی ، شوخ طبعی آنان  معطر و پاکیزه بودنشان ، روح همکاری و کمک به افراد پیر ، تواضع در برابر ضعیف ، حق گرایی ، مبارزه با ظلم و دروغگویی ، اهل علم و ورزش بودن ، شکر گذاری و عبادت و عشق به پروردگار در نزد ایشان و …. و بسیاری دیگر از صفات کودک فهم و کودک پسند می توان الگوهای مطلوب برایشان فراهم ساخت تا راه رسیدن به کمال را با تقلید و همانند سازی از این قهرمانان واقعی راحت تر طی می کنند . این امر مستلزم اندکی شناخت و مطالعه در زندگی بزرگان دینی هر مکتب و مذهبی است .

شاید ایام محرم زمان مناسبی باشد تا ما با برخوردی درست و مناسب و فراخور حال و طبع فرزندانمان به بیان داستانهای کمی ملموس تر و شادمانه تر از زندگی رهبران مربوط به این ایام و شرکت دادن آنان در مراسم ، نگرشی قابل قبولتر و خوشایندتری در نسل آینده به وجود آوریم که نه از روی ترس و نه با بی تفاوتی و بی میلی که با ایجاد عشق عمیق و عالمانه به بسیاری از مناسک مذهبی روی آوردند و باور کنند که در هنگام بروز مشکلات نیستند و می توانند از ایشان طلب کمک و یاری کنند .

در همین راستا کمک کردن به فقرا و نیازمندان از طریق فرزندان و یا پخش خرما و شیرینی برای آموزش اموات توسط آنان ، روح آشنایی  ، احترام و یاد آوری پدر و مادران از دنیا رفته را در آنان تقویت و به عشق و تواضع آنان را به گذشتگان افزوده ، ریشه اصالت و حرمت به اطرافیان و تکریم و یادآوری نیاکان را پررنگتر خواهد ساخت .

اگر چه زندگی شهر نشینی و سرعت زیاد گذشت زمان وقتی را برای اینگونه ارزشها و لزوم پرداختن به آنها برایمان باقی نگذاشته ولی باور کنیم با اندکی برنامه ریزی و رسیدن به ضرورت آن شاید بتوانیم همانقدر که برای آموزش های رایج وقت ، انرژی و امکانات مالی صرف می کنیم ، تنها اندکی زمان و انرژی برای یادآوری ها و آموزشها اختصاص دهیم . از این طریق عاطفیمان نیز با آنان گرمتر و صمیمانه تر خواهد شد

منبع :سایت رهبران شیعه

با سلام

در اینجا به گوشه ای از وظایف والدین در برابر فرزندان می پردازیم:

نخست شایسته است از همه کسانی که علاقه مند به شناخت معارف دینی و تربیتی هستند، بخصوص آنانی که به وظایف خود در قبال فرزندان توجه دارند و پرسش هایی را در این زمینه مطرح می کنند تشکر نماییم. انتظار ما این است که همه مسلمانان ـ بویژه پدران و مادران که بار سنگین تربیت فرزند را به عهده دارند ـ در باب معارف دینی و اسلامی و شناخت مسؤولیت خود در این مورد بیشتر توجه کنند و اگر احیاناً ابهاماتی وجود داشت آن ها را با طرح این گونه سؤالات بر طرف سازند،
واقعیت این است که هیچ گاه انسان خالی از وظیفه نیست و در هر زمان و مکان و هر شرایطی که باشد یک سری تکالیفی ـ اعم از وظایف دینی، خانوادگی و اجتماعی ـ گریبان گیر اوست. چنان که رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: "کلکم راع و کلکم مسؤول عن رعیته"(1)همه شما در حیطه قدرت و سرپرستی خود نسبت به افرادی که اداره امور آنان را به عهده دارید، مسؤول هستید. البته مسؤولیت انسان با توجه به گستره قدرت و فرمانروایی اش متفاوت است. 
                

پس از این مقدمه کوتاه، به شرح مختصر وظایف پدر و مادر در قبال فرزندان می پردازیم. ذکر این نکته ضروری می نماید که با توجه به تعدد وظایف والدین و کثرت آیات و روایاتی که در این زمینه وجود دارد، فقط به برخی از آن ها اشاره می شود.
1ـ تربیت
نخسین وظیفه والدین در قبال فرزندتر بیت درست او است که در آیات و روایات مکرری بدان تأکید شده است. خدای متعال در مورد اصل وظیفه والدین و اهمیت تربیت دینی خانواده چنین می فرماید: "یا ایها الذین آمنوا قوا انفسکم و اهلیکم ناراً و قودها للناس و الحجارة علیها ملائکة غلاظ شداد"(2) ای کسانی که ایمان آورده اید، خود و خانواده خویش را از آتشی که هیزم آن انسان ها و سنگ ها است نگه دارید، آتشی که فرشتگانی بر آن گمارده شده اند که خشن و سختگیرند.
ممکن است منظور از آتش در ا ین آیه، اعم از آتش دنیا و آخرت باشد که در این صورت ورود در اختلاف ها، ارتکاب جرایم و گناهان و..را نیز شامل می شود که بایستی خانواده را از آن ها باز داشت و این امر مهم فقط از طریق تربیت درست امکان پذیر است.
بنابراین، والدین ضمن حفظ خویشتن از عذاب اخروی که با عبادت و دوری از گناه مسیر است، وظیفه دارند که فرزندانشان را به گونه ای تربیت نمایند که از آتش ترسناک جهنم نجات یابند.
روایاتی که در زمینه تربیت فرزند وجود دارند متعدد هستند; از جمله روایت معروفی از رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) نقل شده که فرمود:
"فرزند سه حق بر پدر دارد: اول انتخاب نام نیکو، دوم کتابت، نوشتن و سواد آموزی، سوم ازدواج، زمانی که فرزند بالغ شد."(3) در روایت دیگری از امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) آمده است: "حق فرزند بر پدر این است که نام نیکویی برایش انتخاب کند و او را نیکو تربیت نماید و قرآن را به او یاد بدهد."(4)
از این روایات به روشنی استفاده می شود که تربیت فرزندان از مهم ترین وظایف والدین است. امروزه تربیت فرزند از مشکل ترین مسایل اجتماعی و خانوادگی جوامع مختلف است، چون زمینه انحراف فرزندان - بخصوص جوانان و نوجوانان - فراوان است. خانواده ای سعادتمند است که بتواند فرزندانش را براساس برنامه های دینی و اسلامی تربیت نماید.
2 - انتخاب نام نیکو
پس از تولد نوزاد، اولین وظیفه والدین انتخاب نام خوب برای فرزند است. نام خوب و سازگار با فرهنگ اسلامی از نظر تربیتی اهمیت فراوان دارد، چون نامی که والدین برای فرزند انتخاب می کنند تا آخر عمر همراه او است و به همان نام خوانده می شود. پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) در این زمینه فرمود که یکی از از حقوق فرزند بر پدر و مادر، برگزیدن نام نیکو برای اوست.
نام نیکو، نامی است که با فرهنگ اسلامی ـ بخصوص فرهنگ شیعی ـ سازگار باشد; مانند نام ها، القاب و اوصاف امامان معصوم(علیهم السلام). سیره پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) و علی(علیه السلام)در نامگذاری فرزندانشان ـ بخصوص امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) ـ بیانگر اهمیت این موضوع است.
بنابراین، لازم است که پیروان و شیعیان معصومان(علیهم السلام) هم از آن ها تبعیت کنند و به انتخاب نام فرزند اهمیت داده نامی را برگزینند که با فرهنگ تشیع سازگار باشد.
3ـ تعلیم
آموزش فرزند و باسواد کردن او از وظایف دیگر والدین است که در حدیثی از رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) و علی(علیه السلام) بدان تأکید شده است.
پدر و مادر مسؤولیت دارند تا در جهت باسواد ساختن فرزند، اعم از دختر و پسر، تلاش نمایند. والدین می بایست زمینه مدرسه رفتن فرزند را فراهم نمایند تا از نعمت خواندن و نوشتن برخوردار گردند.
هر چند امروزه آموزش کودکان جامعه در مدارس انجام می گیرد و معلمان دلسوزی به این کار مشغول هستند، ولی پدر و مادر نباید نسبت به تربیت فرزند مدرسه ای خود بی تفاوت باشند. همکاری خانه و مدرسه و نظارت والدین در فعالیت های آموزشی کودکان در این امر تأثیر فراوان دارد.
4ـ ازدواج
یکی از وظایف دیگر پدر و مادر فراهم ساختن زمینه ازدواج فرزند است. نیاز جسمی و روانی انسان به ازدواج پس از بلوغ روشن است و زمینه این کار را باید پدر و مادر فراهم سازند.
ازدواج آثار تربیتی فراوانی دارد و جوانان به وسیله آن از بسیاری از انحرافات و مفاسد فردی و اجتماعی محفوظ می مانند. خدای متعال خلقت زن و ازدواج را از نشانه های قدرت و عظمت خود معرفی کرده است، آن جا که می فرماید: "و من آیاته ان خلق لکم من انفسکم ازواجاً لستکنوا الیها و جعل بینکم مودة و رحمة ان فی ذالک لایات لقوم یتفکرون"(5) و از آیات و نشانه های خدا این است که از خود شما برای شما جفت هایی آفرید تا بدان ها بیارامید و در میان شما دوستی و مودت و مهر برقرار ساخت. در این نکته نشانه هایی است برای آن گروهی که می اندیشند.
آیات و روایات در این زمینه زیاد است و از مجموع آن ها به دست می آید که ازدواج از مسایل اساسی زندگی بشر است و پدر و مادر باید در این زمینه اقدام نمایند.
پس دیگر وظیفه مهم والدین در قبال فرزند، ازدواج او در هنگام جوانی است.
5ـ فراهم ساختن محیط مناسب تربیتی
محیط خانواده در رشد ابعاد گوناگون کودک نقشی اساسی دارد، چون کودک نخستین بار در محیط خانه با دنیای بیرون آشنا می شود و از اطرافیان خود مسایل را یاد می گیرد.
پدر و مادر اولین مربیانی هستند که با کودک ارتباط برقرار می کنند. از این رو می بایست زمینه مناسب را برای فراگیری معارف دینی فرزند فراهم سازند. والدین منبع همه مفاهیم، افکار، مهارت ها و گرایش های کودک هستند، به گونه ای که رشد و تکامل و فهم و ادراک کودک در سال های اول زندگی از این طریق شکل می گیرد.(6)
والدین غیر از تأمین مایحتاج زندگی و رفع نیازهای جسمانی فرزند، موظفند محیط سالمی نیز از نظر تربیتی برای او پدپد آورند. زیرا کودک تمام رفتارهای کوچک و بزرگ پدر و مادر را درست تلقی کرده از آن ها تقلید می کند. به این ترتیب، لازم است که والدین محیطی مساعد، برای تربیت و پرورش هر چه بهتر فرزند فراهم نمایند.(7)
6ـ دوستی با کودک
یکی از نیازهای اساسی انسان از نظر روانی، نیاز به محبت و برخورداری از عواطف دیگران است. این نیاز در سال های اول زندگی و دوره کودکی بسیار شدید و پاسخ گفتن بدان از ضروریات است.
بر این اساس، بر مربیان کودک ـ بخصوص پدر و مادر ـ لازم است که این نیاز روانی و عاطفی او را بر طرف سازند. وظیفه پدر و مادر نسبت به فرزند تنها در تأمین نیازهای مادی و جسمانی او خلاصه نمی شود، بلکه مهم تر از آن تأمین نیازهای روحی و عاطفی کودک است ; زیرا طبیعت کودک چنین اقتضا دارد که او را دوست بدارند و به او محبت بورزند و کانون گرم و اطمینان بخشی را برایش پدید آورند تا در پرتو آن با دنیای پر جاذبه بیرون آشنا گردد. اکسیر محبت و دوستی درمان بسیاری از نگرانی ها و بیماری های روحی و روانی و حتی جسمانی کودک است. (8)
در احادیث رسیده از اهل بیت(علیهم السلام) نیز بر محبت به فرزند بسیار تأکید شده است. رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: "احبوا الصبیان و ارحموهم"(9) کودکان را دوست بدارید و به آن ها محبت ورزید. در روایت دیگری از امام صادق(علیه السلام) به حکایت از حضرت موسی چنین آمده است: "موسی بن عمران گفت: پروردگارا، کدام عمل نزد تو برتر است؟ فرمود: دوست داشتن کودکان، زیرا فطرت آنان را بر فطرت و یگانگی خودم آفریده ام."(10)
از این گونه روایات فراوان است و از آن ها فهمیده می شود که یکی از وظایف مهم والدین محبت و دوستی با فرزند است. کودک در اثر محبت پدر و مادر احساس امنیت می کند و این را درک می نماید که پشتوانه قوی در زندگی دارد; از این رو، چنین کودکانی اعتماد به نفس پیدا می کنند و افراد مستقل و با اراده ای بار می آیند.
تا این جا به برخی وظایف والدین در قبال فرزند اشاره شد، امید است که مورد استفاده مربیان کودک و پدران و مادران عزیز قرار گیرد. البته وظایف والدین بیش از این ها است و روایات فراوانی هم در این زمینه وجود دارد.

منابع:اندیشه قم

ـ تربيت كودك از ديدگاه اسلام، مجيد رشيد پور، تهران، انجمن اوليا و مربيان، 1374.
2ـ رفتار والدين با فرزندان، محمد علي سادات، تهران، انجمن اوليا و مربيان، 1374.
3ـ خانه و مدرسه، سيد احمد زرهاني. عزيز الله تاجيك، تهران، انجمن اوليا و مربيان، 1374.
4ـ شيوه هاي صحيح امر به معروف و نهي از منكر، تهران، سازمان تبليغات، دادسراي انقلاب، 1369.
5ـ نقش اسوه ها در تربيت، مصطفي عباس مقدم، تهران، سازمان تبليغات، 1371.
6ـ شخصيت كودك، ل. ق استروسكا، ترجمه اصغرزاده، تهران، انتشارات دنيا، 1368.
7ـ روان شناسي تربيتي، غلام علي افروز، تهران، انتشارات انجمن اوليا و مربيان، 1372.
8ـ اسلام و تعليم و تربيت، محمد باقر حجتي، تهران، نشر فرهنگ اسلامي، 1370.
9ـ روان شناسي تربيتي، علي شريعتمداري، تهران، اميركبير، 1374.
10ـ پرورش در پرتو نيايش، حسنعلي نوريها، قم، دارالفكر، 1372.
11ـ تعليم و تربيت و مراحل آن، غلام حسين شكوهي، مشهد، آستان قدس رضوي، 1371.
12ـ روان شناسي نوجوانان و جوانان، سيد احمد احمدي، تهران، انتشارات مشعل، 1373

 منتظر نظرات ارزشمندتان هستم